dieubiñ

Brezhoneg

  Etimologiezh

Diwar an anv-gwan dieub hag al lostger -iñ.
Berradur ar verb diac'hubiñ.

  Verb

dieubiñ /diˈøːbĩ/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : dieubet) (displegadur)

  1. (Fetis) → Termenadur da glokaat (Ouzhpennañ)
  2. Dieubiñ den pe dra diouzh un dra bennak:
    • Dieubet diouc'h buanegez he dad-kaer, Jakob a zante eur velkoni vraz [...] — (Iann-Willou Herry, Skrituriou Sakr, 1849, p. 149.)
    • [...] ; me ne c'houllan ket guell evit guelet va zi dieubet dioc'h al loenedigou-ma. — (G. M., Feiz ha Breiz, 6 Meurzh 1869, p. 40a.)

Deveradoù

Troidigezhioù