Brezhoneg

  Etimologiezh

Meneget er C'hatholicon (1499): Padus.[1][2]
Ger savet diwar pad-, pennrann ar verb padout, hag al lostger -us.

  Anv-gwan

Derez Furm
Derez-plaen padus
Derez-uheloc'h padusoc'h
Derez-uhelañ padusañ
Derez-estlammiñ padusat

padus /ˈpɑːdys/

  1. A bad pe a vev pell.
  2. A bad re bell
    • Hir ha padus.
    • Kaoz an arabaduz
      A zo hir ha padus.
      — (Krennlavar.)
  3. (Diwar-benn delioù ar gwez) : na gouezhont ket d'an diskar-amzer
    • Delioù padus zo er sapin ! — (Youenn Brenn, Lomig Boulomig, Keit Vimp Bev, 2007, p. 21.)

Gerioù heñvelster

Gerioù enepster

Deveradoù

Gerioù kevrennek

  • Gwrac'h klemmus,
    gwrac'h padus

Troidigezhioù

a bad
Padus o delioù, pourc'hidik

  Daveoù

Roll an daveoù :

  1. Jehan Lagadeuc, Padus, Le catholicon en troys langaiges scavoir est breton franczoys et latin, 1499, war lec'hienn ar Bibliothèque nationale de France.
  2. Geriadur istorel ar brezhoneg